شخصیت‌های فرهنگی مبتکر برای بهبود روابط دوشنبه-تهران دست به کار شوند

«باباجان شفیع» کارشناس سیاسی تاجیک در گفت‌وگو با خبرنگار خبرگزاری فارس در دوشنبه بر ضرورت نقش آفرینی نهادها و شخصیت های فرهنگی در جهت بهبود روابط بین تاجیکستان و ایران تاکید کرد.

وی گفت: امروز یکی از موضوعاتی که توجه قشر روشنفکر جامعه تاجیکستان را به خود جلب کرده است این است که وضعیت موجود روابط بین دو کشور تا چه زمانی ادامه خواهد داشت؟ زیرا روابط بیش از پیش در حال سرد شدن بوده و هنوز هیچ نشانی از تلاش های جدی برای بهبود آن به نظر نمی رسد.

شفیع ادامه داد: همیشه وقتی از ارتباط بین تاجیکستان و ایران صحبت به میان می آید، من شخصا یاد گذشته تاریخی می افتم. گذشته ای که برای تاجیکستان و ایران سرشار از افتخارات مشترک فرهنگی بوده است. بنابر این فکر می کنم دو ملتی که دارای زبان و پبشینه پرافتخار مشترک می باشند قادر به پیدا کردن راه حل مشکلات سیاسی نیز خواهند بود. چرا که تا چند سال پیش از همکاری های بین دوشنبه و تهران به عنوان «مشارکت استراتژیک طبیعی» و «روابط خویشاوندی» یاد می شد.

این کارشناس سیاسی تاجیک اظهار داشت: متاسفانه طی ۲ سال اخیر روابط میان دو کشور دوست و برادر رو به تیرگی نهاد و اینک تعاملات تا جای محدود شده است که در صورت ادامه این وضع حتی برخی تعطیلی مناسبات را نیز بعید نمی دانند. ولی من به عنوان یک شهروند تاجیکستان بر آنم که رئیس جمهور کشورم و همچنین اطرافیانش هرگز خواهان تیرگی روابط نبوده و نیستند.

وی در بخشی دیگری از این گفت‌وگو تصریح کرد: البته برای کارشناسان روشن است که روابط بین دو کشور یک دفعه سرد نشد. چیزی که به وضوح به نظر می رسید این است که با پایان ریاست جمهوری «محمود احمدی نژاد» تعاملات میان دوشنبه و تهران به افت قابل توجهی مواجه شد. این نکته به وضوع دیده می شد که دولت «حسن روحانی» سعی کرد با برخی از اولویت های موجود در سیاست خارجی دولت قبلی در رابطه به عده ای از مناطق و از جمله آسیای مرکزی و مشخصا تاجیکستان فاصله بگیرد.

کارشناس تاجیک ادامه داد: به روشنی دیده می شد که دیگر موضوع همزبانی و ریشه های مشترک تاریخی و تمدنی با تاجیکستان برای دولت جدید ایران ارزش چند سال پیش خود را از دست داده بود. من معتقدم که بیش از هر چیز دیگری این رویکرد باعث دلسردی دولتمردان تاجیک شد. زیرا در آن موقع در محافل سیاسی، فرهنگی و رسانه ای تاجیکستان همواره در رابطه به آینده همکاری های میان دو کشور همزبان و هم کیش خوش بینی های زیادی مطرح می شد. بنابر این فکر نمی کنم که بحث «زنجانی» و یا «کبیری» و حتی دخالت طرف های ثالث اساسی و تعیین کننده می باشد.

شفیع با بیان اینکه «در سیاست پایان هر اختلاف و حتی جنگ و درگیری توافق و صلح است»، اظهار داشت: اگر این مهم هرچه زودتر اتفاق بیفتد به نفع هر دو جانب خواهد بود. پس نیاز به ابتکار عمل نه تنها در جهت جلوگیری از فروپاشی بیشتر روابط بلکه بازسازی آن خواهد بود.

وی افزود: من با توجه به پیشینه روابط بین دو کشور طی بیش از دو دهه گذشته بر این باورم که رئیس جمهور تاجیکستان از هر نوع اقدام واقعی برای بهبود بخشیدن به روابط پشتیبانی خواهد کرد. اما تا زمانی که در سطح سیاسی آمادگی برای برداشتن نخستین گام برای تغییر واقعی وضعیت مناسبات به نظر نمی رسد، باید همکاری و تعاملات علمی، ادبی و فرهنگی ادامه و توسعه یابد.

این کارشناس سیاسی تاجیک خاطرنشان کرد: ما نسلی هستیم که زمان استبداد شوروی را پشت سر گذاشتیم. شوروی به هیچ وجه جانبدار برقراری ارتباط مستقیم تاجیکستان با ایران نبود ولی با این وجود سیاست نمی توانست سد راه روابط علمی و فرهنگی میان تاجیک ها و ایرانی ها شود. حتی در سخت ترین شرایط سیاسی باز هم دید و بازدیدهای هیئت های علمی و فرهنگی متقابل صورت می‌گرفت.

بنابر این چون فرهنگ عامل برقرای  صلح عنوان می‌شود در نتیجه امید است که افزایش تعامل و همکاری های میان فرهنگیان دو کشور باعث کاهش فاصله های سیاسی خواهد شد.

انتهای پیام/ح

پاسخ دهید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *